Ne olacak şimdi bu yurtsuz, topraksız insan?
Ait olmadan yaşamak, kök salmadan boşlukta nefes almak !
Cinayete, katliama; soykırıma kurban gitmiş bir halkın parçası olarak,
geride kalmışlığın suçunu taşıyarak, hayatta olmaya sevinemeyen bir yürek sahibi olmak !
Uğruna kanını döktüğün, başınla savunduğun toprak parçası seni sürüyor şimdi buralardan.
Kurda kuşa yem olacak, yollarda sefil olup açlıktan, hastalıktan öleceksin.
Karına kızına en büyük zalimlikleri yaptılar gözlerinin önünde. Oğullarına işkenceler.
En sevdiğin komşun; sofrana oturttuğun belki de; ekmeğini bölüştüğün üstelik;
saklamadı, sakınmadı tecavüz niyetini sevdiklerinden.
Ne olacak şimdi bu acı yaşanmışlıkla halin ?
Taşıyabilecek misin kardeşlik inancını, özgürlük ümidini yüreğinde ?
Dilini konuşman dahi yasak iken, acını hangi dilde kime anlatacaksın ?
Sonra ne anlatacaksın torunlarına ?
Başka türlü bakmamayı öğretebilecek misin kendinden olmayana ?
Üzerine atılan nifak tohumlarını kurutup, al oğul, gel kızım diyerek;
mutlu bir yarın sunabilecek misin onlara ?
Affedebilecek misin bu zalimliği ?!
Onlarsa hep şüphe edecekler, hep korkacaklar, hiç ait hissetmeden üzerinde yaşadıkları yere !
Hastalıklı fikirlere kurban gitmişliği kenara koyarak çoğalacaksın, fikren.. bedenen..
Özgürlüğünü kovalayacaksın !
Heyhat ! Oysa seni ömür boyu mahkum ettiler acıya.
Ama bekle sen !
Çünkü dendiği gibi : "BÜTÜN ÇİÇEKLERİ KOPARSALAR DA, BAHARIN GELİŞİNİ ENGELLEYEMEYECEKLER !"
Ve bir gün mutlaka ama mutlaka hesabını verecekler !
-----------------
Ey gözyaşı !
Ey Kan !
Yeter öfkeleri dinsin diye akman !
