Beni alıp ta o yıllarıma götürdü. O zamanlar da tıpkı şimdiki gibi yıl başları yılın en sevdiğim ve kutlanacak olayıydı benim için. Kutlanacak neyimiz vardı ki başka... hala da öyle...
Yeni yıl yakşaltıkça bir mutluluk hali ile dolaşırdım etrafta. Hatta birkaç gün kala ve hele hele yılın o son günü tavan yapardı mutluluğum. Şimdiki o şaşalı süslemeler kadar olamasa da, o zamanlar da süsleme yapılırdı . Zamanın elverdiği ile süslenirdi vitrinler, sokaklar, ağaçlar.
Çocuktum neşem vardı. Çocuktum her şey çok başkaydı. Umutlar vardı, hayaller vardı.
Yeni yılın gelişi ile, her şey sanki hem yeniden başlar, hem de başka yeni ve güzel şeyleri de beraber getirir diye düşünür, öyle sanırdım. İçim kıpır kıpır olur, yüzüm hep gülerdi. Annemden babamdan koparabildiğim harçlığımın son kuruşuna kadar herkese birer tebrik kartı alırdım. Özenle seçtiğim kartların başına oturur, önce onları kurşun kalemle satır satır çizerdim. Sonra tükenmez kalemle, inci gibi yazımla yazardım. Uzaklardaki dayı, amca, kuzen kim varsa onlara da postalardım. Sonra bana da gelir mi acaba diye büyük bir ümitle postacının yolunu gözlerdim.
O kartları seçmek ise ayrı bir mutluluktu. O çocuk aklım ve hevesimle özel bir zaman ayırır, kırtasiyecinin ayaklı duran o askılık misali ama üzerinde kartların bir arada durmasını sağlayan çok da emniyetli olmayan o ayaklı-metal şeyip başında; en güzelini, en simlisini bulma heyecanı ile uzun zaman geçirirdim. Simlerin her dokuşumda birazının dökülmesi ve hatta elime yüzüme, saçıma başıma bulaşması da cabasıydı. Ama güzeldi be her şey : ) Zira bu bile ayrı bir mutluluktu benim için....
Dedim ya; çocuktum neşem vardı ve her şey çok başkaydı.
Çocuktum neşem vardı. Çocuktum her şey çok başkaydı. Umutlar vardı, hayaller vardı.
Yeni yılın gelişi ile, her şey sanki hem yeniden başlar, hem de başka yeni ve güzel şeyleri de beraber getirir diye düşünür, öyle sanırdım. İçim kıpır kıpır olur, yüzüm hep gülerdi. Annemden babamdan koparabildiğim harçlığımın son kuruşuna kadar herkese birer tebrik kartı alırdım. Özenle seçtiğim kartların başına oturur, önce onları kurşun kalemle satır satır çizerdim. Sonra tükenmez kalemle, inci gibi yazımla yazardım. Uzaklardaki dayı, amca, kuzen kim varsa onlara da postalardım. Sonra bana da gelir mi acaba diye büyük bir ümitle postacının yolunu gözlerdim.
O kartları seçmek ise ayrı bir mutluluktu. O çocuk aklım ve hevesimle özel bir zaman ayırır, kırtasiyecinin ayaklı duran o askılık misali ama üzerinde kartların bir arada durmasını sağlayan çok da emniyetli olmayan o ayaklı-metal şeyip başında; en güzelini, en simlisini bulma heyecanı ile uzun zaman geçirirdim. Simlerin her dokuşumda birazının dökülmesi ve hatta elime yüzüme, saçıma başıma bulaşması da cabasıydı. Ama güzeldi be her şey : ) Zira bu bile ayrı bir mutluluktu benim için....
Dedim ya; çocuktum neşem vardı ve her şey çok başkaydı.
