Keşke cisimlerimiz ruhlarımızın ve kişiliklerimizin ikizi olsaydı.
Düşünsenize hayat ne kolay olurdu !
Kimin iyi niyetli, kimin kötü niyetli olduğunu tek bakışta, ilk görüşte anlayabilirdik.
Kimden kendimizi sakınacağımızı, kimden kaçacağımızı; yahut kime sevgi ile koşacağımızı hemen anlardık.
Doğa insanı böyle bir özellikle donatabilse idi; o zaman belki; herkes daha güzel bir cisim için, daha iyi bir insan olmaya çalışırdı.
Ya da en azından "iyi bir insan olmak" gibi bir derdi olanlar için hayat; tüm adaletsizliğini adalete çevirirdi !
Yaşarken, diğer tarafta sunulacağı vadolunan Cennet'e burada kavuşurduk.
Öyle ya, cennet dediğimiz ne olmalı ki zaten ?!
ADALET değilse şayet !
Ve korkunç cisimlerle, yaratık görüntülerle, ağzından salya aka aka dolaşan ne çok yanına yaklaşılmaz canavarlar olurdu kim bilir ortalarda !
Ve ne çok kalkanla ne çok gardla dolaşırdık etrafta !
