Hayat sonsuz bir yerdi sanki; hiç bitmeyecek gibiydi;
Yok yere ölmeyi bilmeden ben.
Al al yanaklarla, arka bahçede koşarken,
Yan mahallenin ağaçları idi cezbeden
Çocuk sevinçlerle,
Özlemini duymaktı hayat, en güzel ayakkabıların.
Sonra rüyasına dalmaktı, hiç uyanmayı istemeden.
Hem bayramlar hep yakındır nasılsa.
Arkadaşlarım vardı elleri yüzleri sıcacık
Çocukça Küsüp barıştığım
Sonra gidip endişesiz yaslandığım
Bezden topumu, bebeğimi paylaştığım, arkadaşlarım vardı benim.
Sonra rüyasına dalmaktı, hiç uyanmayı istemeden.
Hem bayramlar hep yakındır nasılsa.
Arkadaşlarım vardı elleri yüzleri sıcacık
Çocukça Küsüp barıştığım
Sonra gidip endişesiz yaslandığım
Bezden topumu, bebeğimi paylaştığım, arkadaşlarım vardı benim.
Saçım karışsa annem tarardı
Düşsem babam kaldırırdı
Silahlar patlasa da
Onlar hep vardı, bana hiçbir şey olmazdı
Bana hiçbir şey olmadı
................
Bana çok şey oldu
Annem öldü
Babam öldü
Ben öldüm
Arkadaşlar desen sus-pus
Uzanmışlar yan yana ve içine kırmızı pembe bir gölün
Kulakları delen çığlıklar; söyle nasıl gülsün bu çocuklar !
Birkaç kavruk yıldı dün, Kısacık hayatımın felaketi bugün
İnsanı, insanla yok eden bu ahmaklık
Bu sefalet, bu kahredici cehalet
Bu kimseye yar olmayan memleket !
El verin; bitsin bu insanlığa ihanet !
Küçücük bedenimi alıp giderken
Görmediğim yarınlar size hediyem.
Mesele sevmek, güvenmek, bölüşebilmekti.
Çünkü hayat; kimseyi incitmeden;
Karıncalara basmadan yürüyebilmekti...
