Bile bile...

çok yaşlıydı

çok yavaştı

ölesiye yorgundu birde.

rengi solmuş fotoğrafı

tuttu titreyen elleri ile...

anlattı ince sesiyle, ne çok özlediğini

sonra öptü usulca... kırmadan, incitmeden

gözleri puslu, gözleri buğulu; baktı uzaklara
onu ilk gördüğü anı hatırlamaya çalışarak

beraber geçirilen bir ömrün hergününe şükredecekti aslında

bir kez değseydi gözleri gözlerine,

bir kez karışsaydı sıcağı, sıcağına..
oysa ne O geri adım attı, ne de Bakışını Bilmediği ...
Yitirilmiş bir mutluluğun faili idiler

Şimdi "O" nerede bilmeden, bir ömür geçirdiler

Unutmadılar, unutamadılar...

Hayatın insana "bir" olma şansını her zaman vermediğini bile bile 

Aşk yerine, gururu seçtiler... Yalnızlığa gittiler...
Ve hep orada  kaldılar ...