05/03/13

Söz Uçar Yazı Kalır !

Verba Volant; Scripta Manent; yani Söz Uçar Yazı Kalır !!! 
Oldum olası, bu sözün latincesini pek bir havalı bulmuşumdur... 

Zamana not düşmek fikri ve düşüncelerimi izlenir/bilinir kılarak bir Web Günlüğü tutmamın kime ne faydası olura çok kafa yormadan yazıyorum bir süredir.

Geçen günler, aylar, yıllar içinde dönüp fikirlerimin bugünü ile dünü arasında muhasebe yapmanın heyecan verici olmasından ziyade; değişmeyen ancak gelişen noktalarda çok da şaşırtıcı sonuçları olduğunu belirtmeliyim.  Komik ya da çocuk saflığında yazılmış bulsam da; geçmişteki her satır ve düşünceme, hayatımın ömrü içindeki farklı zamanlara ait olan bir başka beni temsil etmesi açısından sevgiyle sahip çıkıyorum... hepsi ben, hepsi benim zira. 

Hakkımda ne düşünüleceğini önemseme gibi bir de çok insani halim oluyor her yazı ertesi. Yanlış anlaşılmak gibi bir dert benimkisi esasen. Düşünüyorum da tam da annemin kızıyım bu anlamda. 

Annem, hakkında diğerlerinin ne düşündüğünü çok önemser ve iyi biri olarak anılma/bilinme çabaları ile kendini hırpalar ve çoğu zaman unutur...
Ona ne denli benzediğimi işte en çokta bu özelliğinden olacak ki rahatlıkla söyleyebiliyorum.

Aynı endişeler, aynı telaş ve çabalar... hesapsızca hep kendinden hep emeğinden vermeler...

Dinle ya da ruhani başka inançlarla yakından uzaktan bir alakam olmamakla beraber, insanın yaşadığı süre içinde kendi dışındaki diğer tüm insanlara da iyi ve hoş davranması gerektiğini, musalla taşında uzanmış öylece beklerken, "meftayı nasıl bilirdiniz?" "hakkınızı helal ediyor musunuz?" sorularının sorulmasını yine de ve daima manidar bulmuşumdur. 

Ne mutlu ki annemin kızıyım ve ne mutlu ki insanları herşeye rağmen çok seviyorum...

Romantik bir kadın olmanın dayanılmaz hafifliği ile ortalarda gezinirken, etrafa gülümsemeyi ve anlamayı; anlaşılır olmayı, sevmeyi, sevilmeyi birbirimize çok görmemeyi öğrettiği için annemin o pamuk ellerinden öperek teşekkür ediyor ve tüm dostlara, beni izlemeye devam edin diyorum...

Zira aklı hayallerinin gerçekleşme umutları ile bir karış havada olsa da; ayakları daima yere tutunabilmeyi başarmış bu kadının, anlatacak daha çok hikayeleri olacaktır size... 

3 yorum:

Adsız dedi ki...

I'm here :)

Şehriban Demir dedi ki...

Keşke altına adınızı da yazsaydınız :) yine de birilerinin okumuş olduğunu bilmek güzel, teşekkürler :)

Adsız dedi ki...

Kaleminize sağlık : )
Funda