Kanımca çay ve mutluluk arasında sıkı bir bağ var.
Zira; biri
olduğunda diğeri mutlaka peşisıra geliyor.
Çayın tarihi bu coğrafyada
çok eski değil ama öylesine benimsemiş öylesine girmiş ki hayatımıza; ben şahsen "çay koy geliyorum" cümlesi ile mutlu
olabilenlerdenim.
Çaysız sofrayı, aşksız bir
kalbe benzetiyorum.
Eksiktir, kimsesizdir; muhabbetsiz ve lezzetsizdir.
Her dost sofrasına emekle taşınmış; taze demlenmiş kaçak çay keyfi;
sevmenin
sevilmenin kıymetini bilen bütün yalnız kalplere de sıcacık, bol muhabbetli ve
lezzetli bir aşk diliyorum...
Lakin çaysız da aşksız da
geçmiyor hayat...
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder