Karıncalara Basmadan Yürüyebilmek

Hayat sonsuz bir yerdi sanki; hiç bitmeyecek gibiydi;
Yok yere ölmeyi bilmeden ben.
Al al yanaklarla, arka bahçede koşarken,
Yan mahallenin ağaçları idi cezbeden

Çocuk sevinçlerle,

Özlemini duymaktı hayat, en güzel ayakkabıların.
Sonra rüyasına dalmaktı, hiç uyanmayı istemeden.
Hem bayramlar hep yakındır nasılsa. 

Arkadaşlarım vardı elleri yüzleri sıcacık
Çocukça Küsüp barıştığım
Sonra gidip endişesiz yaslandığım
Bezden topumu, bebeğimi paylaştığım, arkadaşlarım vardı benim.

Saçım karışsa annem tarardı

Düşsem babam kaldırırdı

Silahlar patlasa da

Onlar hep vardı, bana hiçbir şey olmazdı

Bana hiçbir şey olmadı

................

Bana çok şey oldu

Annem öldü

Babam öldü

Ben öldüm

Arkadaşlar desen sus-pus

Uzanmışlar yan yana ve içine kırmızı pembe bir gölün

Kulakları delen çığlıklar; söyle nasıl gülsün bu çocuklar !

Birkaç kavruk yıldı dün, Kısacık hayatımın felaketi bugün

İnsanı, insanla yok eden bu ahmaklık

Bu sefalet, bu kahredici cehalet

Bu kimseye yar olmayan memleket !

El verin; bitsin bu insanlığa ihanet !

Küçücük bedenimi alıp giderken

Görmediğim yarınlar size hediyem.

Mesele sevmek, güvenmek, bölüşebilmekti.

Çünkü hayat; kimseyi incitmeden;

Karıncalara basmadan yürüyebilmekti...