Güzel gözlü bu kedicik yok artık !
O mahallemizin Uzun Kuyruk'uydu. Çocukların neşesi, büyüklerin sevgi odağıydı.
Dün hayatını bizlerden biri yüzünden kaybetti !
Artık bahçelerde, sokaklarda koşup oynayamayacak !
O güzel gözleri ile melül melül ve biraz da şaşkın bir ifade ve minnetle yüzüme bakamayacak.
Uzun Kuyruk'tan kaynaklı demek istediklerim var benim.
İçimde uzun zamandır büyüttüğüm. Artık kalbime, ciğerime sığmayan türden şeyler.
Kısaca; Hayvanlar;...
BildiğiNiz, bildiğiMiz tüm hayvanlar;
hepsi ama hepsi biz insanlardan çok çok daha üstün varlıklardır !!!
Tüm ihtiyaçlarını idame dogması ile ve tüm yaşamını bireysel ya da toplumsal insiyatifi ile kendisine verilen ve hayvanlardan ayıran en önemli fark olan "Zeka" ile kolayca çözebilen ve bunu deneme yanılma yöntemlerini kullanarak "Akıl" ile daha da kolaylaştıran, süreklilik katan; çareler üretebilen bizler, medeniyeti; ateşi bularak, tekerleği keşfederek başlatsak da; o kaynağı bir türlü kurumaz nefretimize, o önü alınmaz, zapt edilmez kinimize, karnı doymaz hallerimizi besleyen hırsımıza, o en en birinci olma, o en en tepede olma isteğimizle kıskançlık ve egomuza hizmet edecek her türlü delici kesici ve hatta ateşli silahı da keşfetmeyi marifet saydık; ürettiğimiz bilmem kaç km, kaç mil menzilli silahlarla, "şu kadar alanı imha eder, şu kadar sahaya etki eder, şu kadar uzağa kadar güdümlenebilir " cümleleri ile başımızı göğe erdirdik !!!
O kadar ileri gittik ki, bir düğmeye basarak, küçük bir anahtar çevirerek bile binlerce, milyonlarca insanı öldürebilecek kimyasal silahlar geliştirdik !!!
Saldırmak, yok etmek, teslim almak, her türlü eziyeti yapmak için gözümüzü kırpmadan, asla ama asla acımadan nefes alan tüm canlılara doğrulttuk bu silahları !
Kendimizi en güçlü saydık, Kendimizi en güçlü SANDIK !
Güzel insanların güzel sözlerini unuttuk : "silah icat edildi, mertlik bozuldu !"; "kalem tutan el, silah tutan elden üstündür !"
Bazen daha da iğrençleşip, silahımız yok ise, bir tekmeyi, bir tokadı silah yaptık kendimize !
Ağzı var-Dili yok biçare hayvanlara; yere düşen birine, bir tekme de biz attık;... ittik, kaktık !!!
Kendimizden hiç ama hiç utanmadık !!!
Oysa hayvanlar öyle mi !?
Anlatılan ve şahit olunan olağanüstü ve münferit olan bazı olaylar dışında, hayvanların isteyerek, bilerek biriktirdikleri ne nefretleri, ne kinleri, ne hainlikleri, ne de hırsları ile egoları vardır !
İnsana özgü olan bu kölelikler hayvanlarda yok iken; onlar zaten yıllarca inzivada yaşayan, dergahlarda sabır çeken, ömrünü kendi ruhunu Nirvana'ya yükseltmeye, insanları ve dünyayı oldukları gibi kabul edecek kadar yüksek hoşgörü ve yüksek farkındalık sahibi olmaya adayan; olma-pişme-yanma sürecinde bir ömür tüketen insanların ulaşmaya çalıştıkları yerdeler !!!
Hiç'lik en üst mertebe ise, hayvanlar bu halleri ile tam da "hiç"ler işte !!!
Ve hepimizden üstünler !!!
Dün gece bizim baktığımız Üstün'lerden bir tanesi, atılan bir tekme sonucu dünyanın en güzel gözlerinden birini kaybetmekle ve o sebeple oluşan enfeksiyonun tüm bedenini sarması ile başlayan trajik bir sonla hayatını kaybetti ! Bahçede, sokakta baktığımız kedilerden biri, tüm masumluğu, tüm güzelliği ile göçüp gitti aramızdan ! Mutluluğumun bir parçası, bir sebebi olan bu değerli varlık yok artık !
Ona bunu yapan yaratığa sormak isterdim. Yerin mi dardı ? Dünya bu masum olduğu için mi sana yetmedi ?!!!
Söylenecek hiçbir söz, hiçbir hareket onu tekrar VAR edemez ! Yarat desem o pisliğe, bir kedi yaratabilir mi !??? O, o kanlı-kirli zihniyetiyle çamurdan dahi bir kedi yaratamaz !!!
Üzgünüm... hem de çok üzgünüm...
Tek tesellim, günlerdir onu yaşatmaya çalışırken; aldığı onca ilaç, her gün vurulduğu iğneler ve enfeksiyondan dolayı solunum yolu ve sindirim yolu sıkıntıları sebebi ile sadece sıvı ile ve gerektiğinde serumla beslenmek zorunda olurken duyduğu tüm acıların, o inlemelerinin bir son bulduğudur !
Rahat uyu, o güzel gözlerin uzaklardan sevsin hepimizi; uzaktan sevelim birbirimizi...
Ben eminim, ben çok eminim ki bir gün mutlaka buluşacağız....
Şimdiden çok özledim seni...
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder